Intermittent fasting werkt pas als het in iemands dag past

Intermittent fasting is makkelijk uit te leggen en moeilijk vol te houden. Niet omdat het zwaar is, maar omdat het venster meestal wordt gekozen op basis van wat mooi klinkt, niet op basis van hoe de dag van je klant er werkelijk uitziet.

16:8 is daar het duidelijkste voorbeeld van. Eten tussen twaalf en acht klinkt overzichtelijk, tot je klant om zes uur 's ochtends traint en om half tien pas thuis is van zijn werk. Dan valt zijn zwaarste inspanning in de nuchtere uren en zijn laatste maaltijd buiten het venster. Twee weken later hoor je dat het 'niet vol te houden was'.

Het gesprek dat daaraan vooraf had moeten gaan, gaat niet over vasten maar over routine. Hoe laat sta je op, wanneer train je, wanneer eet je met je gezin, wanneer heb je honger die je niet kunt negeren. Uit die antwoorden rolt het venster vanzelf, en het is zelden het venster uit het boekje.

Daarna komt de verleiding om meteen strak te gaan sturen op macro's. Doe dat niet in de eerste weken. Een klant die het ritme nog aan het vinden is, heeft niets aan een eiwitdoel tot op de gram; die haakt af op het gevoel dat het nooit goed genoeg is.

Pas als het venster staat en de naleving vanzelf gaat, wordt bijsturen zinvol. Dan zie je ook meteen of er genoeg eetmomenten overblijven om de eiwitinname te halen — en als dat niet zo is, verschuif je het venster in plaats van de klant harder aan te spreken.

Vasten is uiteindelijk gewoon een kader. Het kader hoort zich naar het leven te voegen, niet andersom.